Hé, wie zien we daar op de PvdA-kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen? NVVK-voorzitter Joke de Kock. Hoog op nr. 12! Het wordt in maart wel nagels bijten voor Joke, want de PvdA schommelt in de peilingen rond de 11 zetels. Als je wilt dat zij het dossier armoedebeleid en schuldhulpverlening oppakt in de Tweede Kamer, geef haar dan je voorkeursstem!

Kijk vanaf vanavond 22:15 uur de zesdelige documentaireserie Schuldig op NPO1. Met trots zeg ik er even bij dat de Delta Lloyd Foundation – waar ik in het bestuur zit – de serie mede mogelijk heeft gemaakt.

Naar aanleiding van de serie volgt de debatreeks Schuldig on Tour. Die is bedoeld om de maatschappelijke discussie over de schuldenproblematiek verder op gang te brengen.

Data en locaties Schuldig on Tour
20 december, 20.00 -22.00 uur – Pakhuis de Zwijger, Amsterdam
11 januari, 20.00 -22.00 uur – Arminius, Rotterdam
18 januari, 20.00 -22.00 uur – De Cacaofabriek, Helmond
24 januari, 20.00 -22.00 uur – Club Cele, Zwolle
1 februari, 20.00 -22.00 uur – Rozet, Arnhem

Aanmelden
Doe je mee? Meld je dan aan via de hierboven gelinkte website van de debatlocatie van jouw keuze.

Interessante gedachte: we hebben nu de Wet Gemeentelijke Schuldhulpverlening, minnelijke schuldregelaars in het kader van art. 48 WCk en de WSNP. ‘Het is beter om hier één regeling van te maken’, zegt Taco Schaafsma, die zelf betrokken was bij de uitvoering elke afzonderlijke regeling. Lees zijn voorstel in Willen we in Nederland eigenlijk wel een échte oplossing voor schulden en armoede? (juli 2016).

Lees ook nog eens Meerjarencijfers Wsnp, schuldhulpverlening, beschermingsbewind en armoede- en schuldenproblematiek. Daaruit kun je de conclusie trekken dat de regelingen communicerende vaten zijn en dat e.e.a. waarschijnlijk efficiënter georganiseerd kan worden.

In het kader van het Jaarcongres Armoede en Schulden (morgen in Utrecht) staat het Divosa/Stimulansz maandblad SPRANK in het teken van armoedebeleid en schuldhulpverlening, met de volgende artikelen:

• ‘Ons budget is niet toereikend’. Schuldhulpverlening is een onderwerp van stevige politieke en maatschappelijke discussie. VNG, Divosa, NVVK en Sociaal Werk Nederland verspreidden in april een pamflet waarin zij de Rijksoverheid en ook de eigen leden oproepen de aanpak van schulden te verbeteren. Wat is er sindsdien gebeurd?
• Vrijwilligers zien vaak meer dan schulden. ISD Noordenkwartier is zeer te spreken over de inzet van vrijwilligers om mensen die nog net niet financieel zelfredzaam zijn, de laatste kneepjes bij te brengen. ʻHun persoonlijke benadering is van grote meerwaarde.ʼ
• ‘De schuld ligt nooit bij de schuldhulpverlener’. Mensen met schulden hebben al moeite genoeg om hun geldzaken te regelen. Als ze dan ook nog te maken krijgen met instanties die langs elkaar heen werken is dat vragen om moeilijkheden. Bas van Rijn kan erover meepraten.
• ‘Als je er niet op let, bestaat het niet’ (artikel niet online). Laaggeletterdheid belemmert re-integratie, schuldhulpverlening en zelfredzaamheid. Toch hebben nog veel gemeenten moeite om de aanpak van taalproblemen te verankeren in het sociaal domein.
• Het papierwerk op orde (artikel niet online). Jansje van Middendorp van het Landelijk Stimuleringsnetwerk Thuisadministratie doet promotieonderzoek naar de effecten van de inzet van vrijwilligers bij schuldenproblematiek.
• Kinderen in armoede (artikel niet online). Steeds meer kinderen in Nederland groeien op in armoede. Met alle gevolgen van dien – ook op de langere termijn. Staatssecretaris Klijnsma van SZW wil dat gemeenten in actie komen. Wat doen ze nu al? Weten ze de minimahuishoudens te bereiken? Sprank bekijkt de Benchmark Armoede en Schulden. De eerste resultaten zijn hoopgevend.
• Laat cliënten met schulden niet door hoepeltjes springen (artikel niet online). De Nationale ombudsman en de Rekenkamer zijn kritisch over de kwaliteit van de schuldhulpverlening door gemeenten. Ook Roeland van Geuns, lector armoede en participatie (Hogeschool van Amsterdam) vindt dat het beter kan.

In juli presenteerden Erop af! en Over Rood de Transformatieagenda armoede en schulden. Movisie heeft deze agenda gevoed met kennis over werkzame elementen bij de aanpak van armoede en schulden. Er zitten ook een paar aanbevelingen bij voor gemeenten. De agenda in een notendop:

• Geef mensen eigenaarschap over hun eigen vraagstuk door hun empowerment en zelfregie te vergroten;
• Draag zorg voor een inclusieve samenleving waarin niet het systeem maar de menselijke maat centraal staat;
• Geef sociale wijkteams, burgerinitiatieven en vrijwilligers een ruim mandaat;
• Maak schuldhulpverlening en inkomensondersteunende maatregelen toegankelijk;
• Overheid, vertrouw op burgers en versimpel de regels;
• Laat de incasso alleen doen door bedrijven die maatschappelijk verantwoord werken;
• Toets leveranciers en kredietverstrekkers op hun zorgplicht zodat zij hun verantwoordelijkheid gaan nemen;
• Overheid, bedrijven en burgers: neem je verantwoordelijkheid voor armoede en schulden serieus.

Vanochtend werd de Transformatieagenda onder de aandacht gebracht met een ‘donderslag‘ op social media. Ik ben te laat met een oproep om daaraan mee te doen, maar draag mijn steentje bij met een post op mijn blog.

Het was de afgelopen tijd wat stil op dit blog. Ik leidde zes weken met mijn gezin een teruggetrokken bestaan in de Amerikaanse wildernis. Zonder WiFi, zonder douche. Wassen in de rivier. WC een gat in de grond. Supermarkt een halve dag rijden. Wat nou armoede; ik heb me zelden zo rijk gevoeld!

Nu weer over tot de orde van de dag. Werkze allemaal!

77 Heald Place, Rusholme, Manchester

Gareth Jones, een Britse vriend van mij, uit Wales om precies te zijn, schreef onderstaand stuk op zijn Facebook pagina. Hij beschrijft mooi wat er aan de hand is in Groot-Brittannië. De stem voor een Brexit was een protest stem. Wie in Groot-Brittanië is geweest, weet dat de verschillen tussen rijk en arm groter zijn dan in Nederland. Het niveau van de individuele sociale voorzieningen is lager. Daarnaast wordt er weinig gedaan aan bijvoorbeeld stadsvernieuwing en collectieve sociale voorzieningen. Als student woonde ik in Rusholme, toen al een achterstandswijk in Manchester. Met kapotte wegen, onkruid, kapot straatmeubilair, graffiti overal en gesloten gordijnen. Huizen zijn nauwelijks geïsoleerd. En iedereen heeft een alarm op zijn voorgevel geïnstalleerd. En tralies voor de ramen. Ruim twintig jaar na dato was ik afgelopen zomer weer in Manchester. En er was al die tijd niets gebeurd! Werkelijk niets. Ik snap dat je je dan in de steek gelaten voelt, en dat je dan een protest stem uitbrengt. De vraag of een Brexit de oplossing is voor de sociale problemen, is dan even niet aan de orde. Mooie les voor Nederland en de rest van Europa: laat de kloof tussen arm en rijk niet te groot worden!

Another lost nights sleep because of post-Brexit anxiety so I thought I’d jot down my thoughts on a visit to the “Leave” heartland.

I have just spent an evening in Blaenau Gwent at a school rugby club reunion. I have to admit I felt great trepidation as a “Remainer” after this week’s events to be going into “the belly of the beast” as it were with this region being one of the staunchest “Leave” voting areas in the UK.

I needn’t have worried of course as I was welcomed with open arms and great affection by my old school friends and teachers.

What was a poor area even when I was growing up is in a slow seemingly-inexorable decline. The mines and related heavy industry have gone to be replaced by little else. It’s hard not to appear patronising or cliched but the poverty is palpable. A town that once had enough venues for a pub-crawl long enough to ruin the must enthusiastic of drinkers is left with one pub that I’m told is “like a zoo every Monday” with near-naked drinkers in a weekly “Monday Club” competition for alcoholic oblivion.

The Pen-y-Waun, the British Legion (that my Grancha, a proud Labour councillor, friend of Nye Bevan, miner, steel-worker and veteran of WW2, strove to get built and that my Nana worked in daily as a cleaning lady), the Ex-Servicemen’s Club, Working Men’s Club, Democratic Club, Conservative Club – all long gone, demolished never to be replaced. Victims of the long, slow post-industrial decline of the region.

Before arriving I was asked by my wife not to talk politics nor to mention the referendum as feelings would be high, we were in the minority and in these parts arguments begun indoors are often settled outside in the old-fashioned style. But of course after a few beers, conversation went to that topic and what I heard was sad and distressing.

I heard from a man with two autistic children at his wits end at having to drive them weekly to Birmingham for treatment because there’s nothing closer. He voted Brexit for the NHS dividend that has now been repudiated.

Another friend retires next week but is worried now after the market “adjustment” this week that his pension will not be enough and he may need to delay retirement for several years. This was met with bafflement from others – “why will the falling pound and the drop in share values affect your pension?”. When I explained the basic economics behind it I was told in all earnestness that I should “run as MP as no-one had explained it to them before”.

Time and again I was told a leave vote had been nothing to do with Europe but had been a protest vote against the Tory government’s austerity program. Time and again I was told that they thought nothing would happen as their votes never count for anything. Sadly, time and again I was told how much they now regretted the vote and wished for a do-over.

No-one I spoke to expressed a desire to leave Europe nor had any knowledge of any trade agreements that might be broken or indeed need to be built post-Brexit. No-one I spoke with understood that countries we might model our post-brexit economy on such as Norway and Switzerland also have to implement European legislation and enforce free-movement of people in order to allow trade with Europe.

One father and son were split a-logically on “remain and leave” lines. The dad explained “My boy thought a leave vote would lose but would shake up the establishment. I told him he’s playing with fire. He regrets it now of course”.

No-one I spoke to was aware that the millions of Euros in European funding the area has received would now be forfeit.

Frankly the lack of knowledge of what they had put at stake was staggering.

Time and again the story I heard was that they wanted to give the government a black-eye and that they hadn’t really understood the consequences of what they were voting for.

My oldest friends have (once again) been sold a fake bill of goods by an establishment-elite rich enough to shrug of any economic effects of the referendum result. They have been sold a fake revolution by a raggle-taggle band of right-wingers and an un-scrupulous press. It would be glib to say I fear a revolution in the coming months or years when they realise that what they were sold will not materialise.

I do not.

These people are poorly-educated, desperately ill-prepared for this globalised economy, leaderless, disorganised, disparate, disparaged by the Tory movement as scroungers and union-rabble, abandoned by the Labour and union movements because they have no labour to speak of and therefore no one to represent their collective views and interests.

Instead I fear for their future.

They have struck out to give the political-classes a bloody nose but in doing so have mortally wounded themselves.

I see no remedy in a second referendum nor in parliament voting down the original result. The mighty democracy has spoken. The blunt referendum hammer has nailed the complex euro-issue forever.

Cameron’s establishment elite is dead – long-live Boris’ new establishment elite.

As I have been told many times in the last few days, we have made our bed and we now must lie in it.

But those who have most to lose have again been abandoned and sold down the river. The country is a vastly poorer place for it